ultieme duikervaring ... eh...

van panglao gingen we naar apo. van alle duikoorden zou het daar het geweldigste zijn. apo ligt in het puntje van de visayas - weet je de indeling nog? in het noorden: luzon, midden is de eilanden archipel de visayas en in het zuiden tref je het voor een groot deel door moslims bewoonde mindanao. het uiterste zuiden van mindanao komt nogal eens in het nieuws vanwege onlusten. een separatistische beweging van moslimfundamentalisten houdt daar nu en dan stevig huis. dat gaat geregeld gepaard met kidnapping voor losgeld. maar zo ver laten we 't niet komen! al zou ik er best heen willen. op de uva had ik een bijvak waarvoor ik een boekje heb gelezen: the tausug - shame and violence in a moslim society. beschaamd worden is daar een reden voor buitensporig (?) geweld en wanneer jou geweld is aangedaan kan dat een reden voor grenzenloze schaamte zijn, die weer tot agressie moet leiden, of tegen de ander of tegen jezelf. een wel wonderlijke visualisering van de festinger's frustratie agressie hypothese, niet?
apo is een heel klein eiland - een beetje stoere vent zwemt er omheen. het eiland komt zeer, zeer dicht bij de klassificering bounty eiland. de zee is er prachtig helder (duiksite coconut) en heerlijk warm, al was het strand niet zo wit. de innemend vriendelijke bevolking bestaat uit zeg 700 personen verdeeld over twee dorpen en enkele losse huizen aan de kust - inderdaad van rijke buitenlanders. een grap die ik onlangs hoorde: een 72 jarige australier met filipijnse vrouw van 28... vraagt zijn vriend: gosh robert, how come she did agree on your proposal? waarop robert zei: i told her: i'am almost 86 ;-).
enfin, we arriveerden met een klein pumpbootje - een soort kano met een kleine buitenboordmotor en aan iedere zijde houten steunen voor het evenwicht. waarom doet me dat toch aan het geklungel van een kleuter denken ...
de bevolking is hartelijk en open - binnen no time dronk ik een glas kokosnootwijn van 20% alcohol. het si werkelijk niet te zuipen, maar zeg dat maar eens tegen zulke vriendelijke mensen die al schrikken van een harde stem. we logeerden in een een sfeervol bamboe resort met uitzicht op de baai. het hotel was ook hier gekoppeld aan de duikschool. de eigenaar was een brit die de winst van het hotel laat terugvloeien in de community van het eiland.
meteen afspraken gemaakt met ayan - een filipijnse duikmaster die meer dan 2000 duiken op zijn naam heeft staan. voor iedere duiker die hij meeneemt krijgt hij 80 pesos - zeg 1 f****** euro. als duiker betaal je wel meer hoor, denk dan aan 2000 pesos per duik ongeveer. ayan is een kei, een filipijn - een mannelijke equivalent van sara - al heeft hij niet van die godvergeten mooie wimpers ;-) met ayan heb ik techniek geoefend - wat is dat drijven, dat ademen moeilijk - en drie prachtige duiken gedaan, waarvan een de mooiste was van de negen duiken tot dusver. die duiksite heette cogon **** er zijn prachtige koralen, fantastisch licht in de vroege morgen, grote vissen die bij een splitsing van stromingen de kleine vissen komen ontbijten en het liet me zandaaltjes zien, van die kleine aaltjes die nieuwsgierig hun kop en nek uit het zand lijken te steken -als was het een antenne. ook hier heb ik weer vier schildpadden gezien - toch heel bijzonder - waarvan er een rechtop (?) in soft coral aan het dutten was. en een baby schildpad op de bodem. wat ik dan voelt is onbeschrijflijk, een speelse opwinding die aan hysterie grenst. oke van der hoek zo kan die wel weer!
toch, ik besef me meer en meer dat de filipijnen bij het summum hoort - of horen zo je wilt - wat de natuur onder water betreft. de grootste biodiversiteit ter wereld is in de driehoek van een puntje (?) van australie naar de filipijnen naar sumatra en terug naar australie - al begreep je dat vast wel! die biodiversiteit maakt dat ik een beetje verveeld rond kijk als ik maar een soort koraal aan tref. terwijl dat uiteraard kwalijk is. ik voel me alsof ik juist mijn rijbewijs heb gehaald en nu al in een audi 8 mag rijden - hier linksaf graag. als ik dit schrijf weet ik dat het niet zonder vervelende grappen zal blijven, maar weet dat ik jullie reacties uit dit weblog genadeloos kan verwijderen en een van mijn verworvenheden hier is genadeloosheid. ik heb geen tijd meer voor onzin ;-)
na twee dagen apo gingen we op de vlucht voor een cycloon die uit mindanao flink vaart maakte. de overtocht van apo island naar de 'vaste' wal was niet zonder hindernissen; de golven waren way to high om het een comfortabele overtocht te noemen. de bootman - lees kaptein - bleef er rustig onder en dan heb ook ik het volste vertrouwen. nu zijn we veilig terug in cebu city. van hieruit gaan juliette en ik op splitsen; onze wegen gaan voor korte tijd uiteen. ik ga een week naar hong kong en zij naar manila. maar ik zie juul vrijdag in jakarta. de 6e zijn we uitgenodigd voor een bruiloft van een verre nicht van juul in surabaya ... juul en ik hebben iets en niets met huwelijken - weten jullie nog van mijn, eh ... onze surinaamse reis?
later.